Τι σκέφτεται ο πελάτης όσο χτυπάει το τηλέφωνο

Ο πελάτης δεν ξεκινάει θυμωμένος. Ξεκινάει πεινασμένος και αποφασισμένος. Έχει διαλέξει εσένα. Ό,τι γίνει από εδώ και πέρα, το κάνεις εσύ.

Από το πρώτο ως το τέταρτο χτύπημα

Πρώτο και δεύτερο: τίποτα. Είναι φυσιολογικό. Σκέφτεται τι θα πάρει. Κοιτάει το μενού που έχει ανοιχτό στο κινητό ή ρωτάει τους άλλους «εσύ τι θες;».

Τρίτο και τέταρτο: «Έχουν δουλειά.» Ακόμα καλοπροαίρετος. Ίσως και λίγο ικανοποιημένος, γιατί το γεμάτο μαγαζί σημαίνει καλό φαγητό.

Πέμπτο και έκτο

Εδώ αλλάζει. «Μήπως δεν ακούνε;» Κοιτάει το νούμερο μήπως το πήρε λάθος. Σκέφτεται να το κλείσει και να ξαναπάρει. Η πείνα αρχίζει να γίνεται εκνευρισμός.

Στο έκτο χτύπημα ο πελάτης δεν σκέφτεται πια τι θα φάει. Σκέφτεται από πού θα το πάρει.

Έβδομο και μετά

Το κλείνει. Δεν ξαναπαίρνει. Ανοίγει την εφαρμογή ή γράφει το όνομα του απέναντι μαγαζιού. Το επόμενο τηλέφωνο που θα σηκωθεί στο πρώτο χτύπημα παίρνει την παραγγελία που ήταν δική σου.

Και κάτι χειρότερο: την επόμενη φορά που θα πεινάσει, δεν θα ξεκινήσει από εσένα. Θα ξεκινήσει από αυτόν που του απάντησε.

Το κατειλημμένο σήμα δεν είναι καλύτερο από το χτύπημα στο κενό. Στο μυαλό του πελάτη σημαίνει «δεν με θέλουν τώρα». Δοκιμάζει μία φορά ακόμα, το πολύ δύο. Μετά, το ίδιο.

Τι κρατάς από αυτό

Δεν έχεις εφτά χτυπήματα. Έχεις τέσσερα. Μετά το τέταρτο, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει είναι μια πιθανότητα λιγότερη.

Και επειδή στην αιχμή το ακουστικό είναι ήδη σε ένα αυτί, τα τέσσερα χτυπήματα του δεύτερου πελάτη περνάνε χωρίς κανείς να τα μετρήσει. Το μόνο που μένει είναι ο πελάτης στο ταμείο του απέναντι.

Στο επόμενο τεύχος: πώς να μη χάσεις το καλό σου άτομο στο ταμείο.

Σχετικό: γιατί οι κλήσεις χάνονται πάντα παρασκευή βράδυ.