Ο πελάτης στο ταμείο δείχνει με το δάχτυλο. Ο πελάτης στο τηλέφωνο ρωτάει. «Τι πίτες έχετε;» «Η μερίδα πόσα σουβλάκια έχει;» «Η λευκή σως είναι με σκόρδο;» Κάθε ερώτηση είναι δέκα δευτερόλεπτα. Δέκα ερωτήσεις είναι μια παραγγελία που κράτησε τα διπλά.
Μέτρησε τις ερωτήσεις, όχι τα πιάτα
Πάρε το μενού σου και για κάθε πιάτο γράψε δίπλα πόσες ερωτήσεις γεννάει στο τηλέφωνο. Το «χοιρινό σουβλάκι πίτα» γεννάει δύο: με τι, και πόσα. Το «σπέσιαλ με τρεις επιλογές σως και δύο μεγέθη» γεννάει έξι.
Τα πιάτα με τις πολλές ερωτήσεις είναι αυτά που κρατάνε τη γραμμή κατειλημμένη την ώρα που ο επόμενος πελάτης ακούει το τέταρτο χτύπημα.
Τι κρατάς
- Ό,τι παραγγέλνεται πολύ. Το βλέπεις στο ταμείο σου. Τα πρώτα πέντε πιάτα είναι συνήθως το μεγαλύτερο μέρος του τζίρου.
- Ό,τι έχει προφανή σύνθεση. Το «κλασικό» δεν θέλει ερώτηση.
- Ό,τι λέγεται με μία λέξη. Ο πελάτης το θυμάται και το ζητάει χωρίς να ψάξει.
Τι κόβεις ή μαζεύεις
Τις επιλογές που παραγγέλνονται σπάνια αλλά ρωτιούνται συχνά. Αυτές είναι ο χειρότερος συνδυασμός: τρώνε χρόνο στο τηλέφωνο και δεν φέρνουν τζίρο.
Τα «μεγέθη» που διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους. Αν ο πελάτης πρέπει να ρωτήσει τη διαφορά, το μέγεθος δεν βοηθάει, μπερδεύει.
Στο τηλέφωνο, το μενού δεν το διαβάζει ο πελάτης. Το διαβάζει το άτομό σου, ξανά και ξανά, την ώρα αιχμής.
Ένα κόλπο που δεν κοστίζει τίποτα
Δίπλα στο τηλέφωνο κόλλησε ένα χαρτί με τα δέκα πιάτα που παραγγέλνονται πιο πολύ, με τη σύνθεσή τους σε μία γραμμή το καθένα. Το άτομο διαβάζει αντί να θυμάται, και απαντάει στην ερώτηση πριν την κάνει ο πελάτης.
Δεν λύνει το τηλέφωνο. Είναι δέκα δευτερόλεπτα λιγότερα ανά κλήση, που στην αιχμή σημαίνει μία κλήση παραπάνω που απαντιέται.
Πόσες κλήσεις χάνεις όσο εξηγείται το μενού;
Βάλε τις αναπάντητες της αιχμής και δες τι κοστίζει κάθε λεπτό ακουστικού.
Θέλω να δω πόσα χάνω →